Column: ‘Freedom is indivisible’

Freedom is paramount. Mijn lijfspreuk. Reagan zei het ooit al: ‘You and I have the abilty, the dignity and the right to make our own decisions and determine our own destiny.’ Ik moet daar aan denken als ik aantal jaar geleden op het dakterras zit van een hotel, op de rand van Oost-Berlijn. Want vanaf deze plek kun je door het straat en -stadslicht nog steeds een duidelijk onderscheid maken tussen oost en west. Als een soort zichtbaar litteken, van de stil gevoerde oorlog om vrijheid. Lees verder Column: ‘Freedom is indivisible’

Op elkaar gewacht: Aretha Franklin & George Michael – I knew you were waiting for me

Iedereen wint, maar vooral het publiek die massaal deze plaat aanschaft. Deze samenwerking kan dan ook worden beschouwd als de missing link dat twee grote hoofdstukken uit George zijn carrière perfect met elkaar verbindt. Een geweldige clash, tussen twee muziekwerelden, wat moet het daar boven nu een feestje zijn. Lees verder Op elkaar gewacht: Aretha Franklin & George Michael – I knew you were waiting for me

Ten City: That’s the way house is

De plaat moet je eind 80’s met een loep in de hitlijsten zoeken, want een grote hit wordt het niet. Het is namelijk de tijd dat Stock, Aitken en Waterman nog net het monopolie hebben in de Top 40, Gerard Joling en Rene Froger nog een nummer 1 scoren en Kaoma dé zomerhit pakt. Eerlijk is eerlijk, wellicht ligt het zeer geringe succes ook aan de radioversie. Lees verder Ten City: That’s the way house is

16 simple points to make a soap: Ook GTST leerde van Eastenders

De al eeuwenoude serie (sedert 1985), met de bekende duff duff cliffhangers, heeft namelijk een universele formule. Met een aantal standaard regels wordt er al meer dan dertig jaar een eeuwigdurende verhaallijn in stand gehouden. En dat werkt perfect. Wil je zelf een ook een soap schrijven, hieronder een opsomming van enkele van deze soapregels die in Eastenders veelal worden toegepast. Let’s go en schrijf mee met deze: Lees verder 16 simple points to make a soap: Ook GTST leerde van Eastenders

Exam: The question is ‘What is the question?

De setting: de acht laatste kandidaten voor een topbaan zitten in een soort escaperoom zonder raam, aan tafeltjes met een vel papier en een potlood voor zich. De CEO (Colin Salmon) zet de klok op 80 minuten en legt de regels uit zolang ze in deze kamer zijn. Houdt een kandidaat zich in de komende 80 minuten daar niet aan, dan kan hij/zij de baan vergeten en wordt diegene uit de ruimte geleid door de bewaker die zich ook in de kamer bevindt. En daarna is er voor de afgevallen kandidaat alleen maar de bus naar huis. Lees verder Exam: The question is ‘What is the question?

Nooit die zomerhit: En niemand zal zich LBC herinneren

Alle wordt gegooid op het zonnige ‘Light me up’ waar de muzikale richting van de band, dance-rock en commerciële pop,  duidelijk te horen is. Alleen in Nederland wil niemand het horen en de plaat gaat ons geruisloos voorbij. Er komt zelfs een gelijknamig debuutalbum, wordt best goed ontvangen, maar het succes blijft nog steeds uit. Wellicht ligt heeft het aan de bandnaam gelegen dat steeds meer wordt afgekort naar het wat stoerder LBC. Lees verder Nooit die zomerhit: En niemand zal zich LBC herinneren

Flashback 1992: ‘Happiness is only real when shared’

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Chris McCandless, die letterlijk alles achter zich verbrandt en naar Alaska trekt..met verstrekkende gevolgen. Maar waarom eigenlijk? De 22-jarige student heeft het voor elkaar, maar toch kiest hij voor een zwervend bestaan met als ultieme doel: de middle of nowhere van Alaska. Dat gaat in ieder geval twee jaar goed. Alaska bereikt hij ook en daar heeft hij het  in een verlaten bus zo´n 16 weken uitgehouden. Het eindigt voor hem in een drama. Lees verder Flashback 1992: ‘Happiness is only real when shared’

De Franse Scream en Haunted house in één: Le Manoir

Maar wat mij recenter zeker gaat bijblijven, is de Scream/ Haunted house parodie ‘Le Manoir’ (Het landgoed) uit 2017, nu te zien op Netflix. Het plot is in een zin samen te vatten. Een groep vrienden viert oudejaarsavond in een groot landhuis dat door twee van hen voor het weekend is afgehuurd, en dat gaat niet helemaal goed. Klaar. Maar dan wordt het zo’n kort stukje Lees verder De Franse Scream en Haunted house in één: Le Manoir

Nog steeds soundtracks: Maria McKee

Schuldige en meteen bindende factor is Feargal Sharkey. ‘A good heart’ werd door Maria over Benmont geschreven, op zijn beurt schreef Benmont ‘You little thief’ over Maria. En Feargal? Die zong het aan elkaar. Zo is de oude regel weer eens bevestigd dat break-ups  leiden tot de grootste hits. Vooral voor Feargal dan. Die scoort er tenminste twee,  voor het grote publiek blijft het voor Maria bij die ene je-weet-wel-plaat van de ‘Days of Thunder’ soundtrack. Lees verder Nog steeds soundtracks: Maria McKee

MJV Top 3: Geen ontsnapping mogelijk

Het boek werd in 2011 uitgebracht en dat is jammer, want anders hadden de deze week besproken Warriors uit de 70’s er wellicht wat aan gehad.  Ja, om er mee te gooien waarschijnlijk,  want die groep bestaat niet uit types die met dikke boeken onder de armen lopen. Laten we dan maar drie geslaagde plots uit dit decennium nemen waarvan het scenario anders had kunnen verlopen met dit boek. We gaan tijdens deze MJV top 3 in sneltreinvaart door drie films waar de hoofdrolspelers aardig vast in een specifieke situatie zitten en ontsnapping onmogelijk lijkt. Lees verder MJV Top 3: Geen ontsnapping mogelijk

The Matchmaker: Ierse 90’s feelgood en World Party

Dé feelgood-film van de 90’s, is toch  The Matchmaker uit 1997. Vind ik tenminste als Ierland liefhebber. Het staat natuurlijk ook tussen mijn verzameling DVD’s en deze film heb ik nu onderhand zo’n acht keer gezien. Plot samengevat in net geen twintig woorden: Amerikaanse PR-medewerkster gaat naar Ierland om familie te vinden van Senator McGlory en komt in een Iers koppelings-festival terecht. Lees verder The Matchmaker: Ierse 90’s feelgood en World Party

Een straatnaam is geen ego-troffee: Erick Morillo (Reel 2 Real)

Het is precies hoe  Erick Morillo van het voormalige Reel 2 Real jaren geleden ook zou hebben gereageerd. Dat was toen, hij is veranderd. Een straatnaam is geen vanzelfsprekendheid.  Net als een grote hit voor “I like to move it’  dat ook niet was , de plaat waar hij uiteindelijk alles aan te danken heeft. Lees verder Een straatnaam is geen ego-troffee: Erick Morillo (Reel 2 Real)

Er leiden meer wegen naar Rome: When in Rome

Dat gebeurt als ‘The promise’ in 2004 voor de cultfilm ‘Napoleon Dynamite’ wordt gebruikt.  De ontslagen Michael onderhandelt namens de andere twee voor het drietal  gelijke royalities eruit, maar het publiek wil die illustere band ook wel eens in actie zien. Ai, nou wordt het sticky. Vooral als Michael plots claimt dat hij de hitsingle heeft geschreven en met een zelfgevormde band onder de naam When in Rome 2 gaat optreden. Lees verder Er leiden meer wegen naar Rome: When in Rome

Geen zinkend schip: Celine Dion met ‘Heart will go on’

Celine Dion is on board. Net als hoofdrolspelers Jack en Rose. Dat heeft in de film verstrekkende gevolgen. De verhaallijn waarin de bejaarde Rose terugkijkt op die korte tijd op het vlaggenschip, is de ultieme inspiratie voor het nummer. James Horner componeert de soundtrack op basis van wat hij zelf weet van de Titanic. Daarom hoor je na het afzeggen van Enya toch veel Ierse invloeden in de plaat. Simpelweg omdat de boot het  Ierse Cobh als laatste stop had voordat de dramatische reis begon. Daar ben ik nog geweest in de tijd dat de populariteit van Celine in de hitlijsten gelukkig al weer tanende was. Net als die boot op het laatst, Lees verder Geen zinkend schip: Celine Dion met ‘Heart will go on’

Soundtrack:Billy Idol-Cradle of love(1990)

Dat is een makkelijk bruggetje naar Billy Idol(William Broad), typisch zo’n ster die het jaren-80 publiek kon boeien, maar in de 90’s werd overlopen door een berg nieuwe muziekstromingen en dito nieuwe artiesten. Hoewel, zijn muziek wordt tot op de dag van vandaag gebruikt in films en zo is Billy nooit helemaal verdwenen uit het collectieve geheugen van Generatie X Lees verder Soundtrack:Billy Idol-Cradle of love(1990)

Flashback 1999: ‘Ze kunnen best zingen, alleen hadden ze één keer pech’

De zusjes zijn gek genoeg de de meest succesvolle act geworden die op dat moment niet te klagen hebben over het aantal optredens, zoals op dat moment in Assendelft. Ze stellen dat zenuwen zeker een doorslaggevende factor voor het mislukte optreden is geweest, maar door zelf er de humor van in te zien en laconiek met de kritiek te zijn omgegaan, hebben ze nu nog succes. Lees verder Flashback 1999: ‘Ze kunnen best zingen, alleen hadden ze één keer pech’

Column: Wat vindt Angela?

Soms zijn dingen heel simpel. AD tv-columnist Angela de Jong ziet iets op tv, oordeelt er over, geeft de ene keer complimentjes, levert dan weer kritiek, haar column wordt geplaatst en in ieder geval AD-abonnees lezen het stukje. Net als Angela, schrijf ik ook graag over tv, als hobby dan. Gewoon voor fun op deze site. En er is ook iets waar ik mij lichtjes aan begint te ergeren op tv: diezelfde Angela de Jong. Lees verder Column: Wat vindt Angela?